“ Benimle röportaj mı yapmak istiyorsun” diye sordu Hayat. 

“ Zamanın var mı?” diye sordum. Gülümsedi.

“Benim zamanım sonsuzluk” dedi Hayat “ Ne sorular var yüreğinde ?”

“İnsanlarla ilgili en çok neye şaşırıyorsun?” diye sordum. Hayat yanıt verdi.  

“Çocukluktan sıkılıp büyümek için acele ediyorlar, sonra yine çocuk olmanın özlemini duyuyorlar. Para kazanmak için sağlıklarını kaybediyorlar, sonra sağlıklarını kazanmak için paralarını kaybediyorlar. Gelecekle ilgili endişelenmekten şimdiyi unutuyorlar. Sonra da ne şimdiyi ne geleceği yaşayabiliyorlar. Deneyim iyi bir öğretmendir diyorlar ama deneyimin faturasını ödemek istemiyorlar. Hayatlarını kazanmak için eğitim alıyorlar ama yaşam ustası olmayı bilmiyorlar. Bu nedenle de, hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyorlar, hiç yaşamamış gibi ölüyorlar.”   

Hayat elimi tuttu. Bir süre sessiz kaldık. Derin bir nefes aldım. Ona, insanların neleri öğrenmeleri istediğini sordum. Hayat yanıtladı.

“Hiç kimseyi seni sevmeye zorlayamayacağını, yapabileceğin tek şeyin seni sevmelerine izin vermelerini isterdim, Affetmenin affederek öğrenilebileceğini öğrenmelerini isterdim. Başkalarıyla kendilerini kıyaslamamayı öğrenmelerini isterdim. İki insanın aynı şeye bakıp farklı şeyleri görebileceğini öğrenmelerini isterdim.”

Hayat derin bir nefes verdi. Hayatın nefesi kelimelere dönüştü.

“Söylediklerimi yüreğine kaydet ”dedi. Söylediği cümleyi yüreğimi kaydettim.

“Başkalarını affetmek yeterli değil, kendini de affetmeyi öğren.”

Yüreğim kuş gibi hafiflemişti.

“Son bir soru daha, Hayat” dedim. “Benden ne istiyorsun?”

Bütün odayı beyaz bir ışık kapladı… Ve Hayat yanıtladı.

“Senin kendin olmanı istiyorum, yoksa başkası olurdun. Sana bugün ihtiyacım olduğunu bil, yoksa bugün benimle olmazdın. Kendi eşsizliğini ve biricikliğini bil: çünkü ben kendimi tekrar etmeyecek kadar yaratıcı ve zenginim ve gerçekten TEK değerli olanım. Değerimi bil.”

Hayat’ın içimde dışımda her yerde aktığını hissettim Kendimizi sevdiğimiz kadar Hayat’ı sevebilirdik ancak. Ne daha az ne daha fazla.