Bazı yakınlarımız, arkadaşlarımız ve dostlarımız dişlerimiz gibidir. Aslında bize hem çok yararlı, hem de çok gereklidir. Bazen de iyi giden beraberlikler uzun ömürlü olamaz. Çürümüş dişler gibi şiddetli ağrılar, dayanılmaz acılar verir insana. Öyle bir durumda mümkünse tedavi ettiririz, yani yeni bir şans veririz. Tedavi sonuç vermezse, istemeye istemeye onlardan kurtulmak ve vücudumuzdan uzaklaştırmamız gerekir.  Bu kolay mı olur sanırsınız? Onu kaybetmekten korkarız, kaybederken ve sonrasında duyacağımız acıdan korkarız. Yerinde kalacak olan o boşluktan korkarız. Onsuz hayatımız bazen dayanılmaz olur. Bazen onun yerine kalıcı veya geçici protezler deneriz. Biliriz ve yaşayarak görürüz ki, bu protezler her ne kadar aslına çok benzese, hatta daha da güzel görünse bile ASLA aslının yerini tutmaz. Ama yoktur ki başka yolu. Bu durum maalesef kaçınılmazdır. İstesek de istemesek de, ne kadar geciktirmeye çalışsak da,  ayaklarımız geri geri gitse de o diş artık sökülecektir çaresiz…